Bouwen vanuit verbinding

Christian Winkler stelt zich voor als nieuwe directeur-bestuurder

Begonnen bij toeval, gebleven uit overtuiging
Christians pad in de jeugdhulp begon in 1997 in Duitsland. ‘In Duitsland was er toen nog dienstplicht,’ vertelt Christian. ‘Ik koos voor vervangende dienstplicht. Zo kwam ik terecht in een gezinsboerderij waar ik ondersteunde bij het begeleiden van jongeren. Daar kon ik blijven en een opleiding volgen. Mijn carrière in de jeugdhulp is dus eigenlijk bij toeval ontstaan. Maar het werk heeft me sindsdien niet meer losgelaten.’
In 2003 vervolgde Christian zijn loopbaan in Nederland, bij Elker. Hij zou er achttien jaar blijven werken. ‘Ik begon op de groep, deed ambulant werk, werd teamcoördinator, volgde de managementopleiding en was uiteindelijk acht jaar manager. Toen de tweede reorganisatie kwam, heb ik gekozen om eruit te stappen. Was ik nog langer gebleven, dan was ik er nooit meer weggegaan.’

De kracht van korte lijnen
Vanaf 2022 werkte Christian als zelfstandige op interim-opdrachten. In zijn zelfstandige jaren leerde Christian de zorg van veel kanten kennen. ‘Ik heb drie opdrachten voor Jeugdhulp Friesland gedaan. Twee opdrachten bij GGZ Drenthe binnen de Forensische Psychiatrie. Bij de gemeente De Fryske Marren ben ik teammanager van het Sociaal Wijkteam geweest. Daar leerde ik ook een beetje de binnenkant van de gemeente kennen.’ Bij CHOG, een kleine stichting in Winschoten voor kwetsbare volwassenen, vervulde hij voor het eerst een bestuurlijke rol. ‘Ik was anderhalf jaar lang interim co-bestuurder. Het was een kleine organisatie met geen dertig medewerkers, relatief jong. Daar heb ik kennis gemaakt met het bestuurlijke werk én met het werken in een kleine organisatie. Geen bureaucratische gelaagdheid. Het gaat allemaal wat vlotter. Een handvol mensen waarmee je afstemt en dan kun je gewoon vooruit.’

De stap naar Community Support
Toen de vacature van Community Support op zijn pad kwam, viel een aantal dingen voor hem samen. De jeugdzorg kende hij door en door, zowel in de uitvoering, het management als de gemeentekant. De combinatie van een platte, ondernemende organisatie met een onderscheidende methodiek en een heldere maatschappelijke rol als stichting trok hem aan.
‘Wat me echt aansprak, is dat de maatschappelijke rol op de voorkant staat. Dat proef ik bij de medewerkers en in de organisatie. De methodiek gaat op een aantal vlakken verder dan die van andere aanbieders. We zeggen niet alleen dat we cliënten helpen, we leren ze het ook zelf te doen. En de rol van het netwerk, hoe breed en actief wij dat zien. Daar zit voor mij het verschil.’

Met aandacht en richting
In een organisatie wil Christian vooral rust en stabiliteit brengen. Hij doet dat door overzicht te houden, structuur aan te brengen en, waar nodig, de regie te nemen. ‘Ik ben analytisch en beschouwend. Kijk wat er speelt, onderzoek het, waar lopen we tegenaan, wat zijn de ideeën. Knopen doorhakken als het echt nodig is. Met een beetje aandacht houden we er misschien nog een mooi touw aan over.’

Die manier van werken komt straks ook van pas. Per 1 januari 2028 verandert de inkoop van de jeugdzorg ingrijpend. Een groter deel van de ambulante zorg wordt lokaal ingekocht, met per provincie een eigen invulling.
‘Voor ons zie ik dat als kans. Wij zijn juist goed in lokaal die verbinding aangaan. Bij veel gemeenten spelen we al een rol, en dat sluit gewoon geweldig aan op de methodiek. Volgens mij moeten we niet in alle drie provincies in de hele breedte willen werken, maar juist kijken wat onze hoofdpartners en hoofdregio’s zijn. Daar de verbinding maken.’

Iets achterlaten dat blijft
Wat Christian motiveert, is beweging zien ontstaan die doorwerkt. ‘Een bijdrage leveren, ontwikkeling zien, en bij voorkeur dat je een ontwikkeling op gang hebt gebracht. Het mooiste vind ik eigenlijk als het balletje gaat rollen. Dat je op een gegeven moment op de zijlijn staat, niet meer betrokken bent en ziet hoe dat balletje verder rolt.’

Achter die focus op beweging ligt een duidelijke drijfveer. ‘Voor mij gaat het erom van betekenis te zijn en iets blijvends bij te dragen. Minder op individueel niveau, meer in de breedte. Ik wil bijdragen aan ontwikkelingen die de goede kant op gaan, knelpunten signaleren en helpen verbeteren. Zodat een volgende generatie verder kan komen.’