Hulpverlening
Kenniscentrum
Kenniscentrum

Meedoen

door: Annelies Meijer, supervisor

Gisteren was ik uit eten, samen met een vriendin van mij gingen we naar de bruine kroeg in Groningen. Gewoon een eetcafé, niet te duur, gezellig om te blijven hangen en wijntjes te drinken na het eten. Mijn vriendin en ik spraken over werk, alle zaken die we meemaken op werk, de collega’s die we tegenkomen. Ook spraken we over onze levensstijl, fit in het leven staan en sporten. Over onze vrienden over mannen en over wat we hebben meegemaakt de afgelopen periode. We hadden elkaar al een tijd niet gezien, dus genoeg om bij te praten. Ook hebben we veel gelachen over de belachelijke dingen die we vroeger hebben meegemaakt, vaak ontstond dit in groepsverband en was er enig alcohol in het spel. Kortom, ik heb een erg gezellige avond gehad.

Vanochtend zat ik op mijn werk en moest ik nog even terugdenken aan mijn etentje van gisteren. Het is mooi om te zien dat “meedoen” zoveel kan opleveren. Ik dacht na over mijn werk, juist doordat ik werk kom ik weer nieuwe contacten tegen en leer ik nieuwe mensen kennen. Ook voel ik me nuttig want ik heb wat te doen. Ik verdien geld door te werken en hierdoor kan ik met mijn vriendin uit eten en kletsen over alles wat ons bezighoudt.

Naast mijn drukke werkende leven als vrouw in de 30 heb ik zelfs nog tijd om op in de avond in zo’n belachelijk “klasje” te sporten in het park. Waarbij voorbijgangers je aankijken alsof je niet helemaal wijs bent om daar in een groepje zo in het zicht staat te springen. Het interesseert me niet, ik heb ontzettend veel lol met de meiden die hieraan meedoen en het geeft mij ontspanning.

Ik verzink even in gedachten en zie dat ik al een half uur niet efficiënt aan de slag ben op mijn werk, ik dwaal af. Ik sluit mijn gedachten af met de volgende conclusie: elke dag opnieuw zit ik onder de mensen, ik krijg elke dag de kans om wat te gaan doen met mensen, gewoon omdat ik “meedoe”. Los van of ik wil meedoen of niet, ik krijg de mogelijkheid doordat ik participeer in de maatschappij.

Sommige mensen doen niet mee. Dit kan door problematiek zijn of nare langdurige vervelende omstandigheden waardoor de gehele situatie veranderd. Ik moet denken aan het verliezen van een baan, een heel belangrijk persoon of het verliezen van bewegingsvrijheid. Of het hebben van psychische klachten zoals een depressie kunnen ervoor zorgen dat je tijdelijk of zelf langdurig niet meer mee doet.

Maar zouden we er niet alles aan willen doen om weer “mee te willen doen” omdat we nou eenmaal willen meedoen? Ook al ben je ziek, is je situatie veranderd moeten we dan maar stoppen met meedoen? Ik geloof er in dat zorgprofessionals maar ook een vriend/partner/zoon/moeder e.d. altijd gericht moeten zijn op het meedoen. We moeten elkaar hierin stimuleren. Ook al is het alleen het uitzicht op meedoen (zoals een tijdelijke baan of vrijwilligerswerk), dit vergroot de kansen om in contact te komen met andere mensen.

En uiteindelijk zijn mensen sociale wezens en hebben zij behoefte om te horen tot een groep toch?

Laatste tweets

@CommunitySuppor: Vandaag aanwezig bij de Dag van de Jeugdprofessional om veel nieuwe inspiratie op te doen! #SKJ https://t.co/0hDCzIHLZR
@CommunitySuppor: "Dag van de jeugdprofessional 2018" #Utrecht#jeugdzorg##SKJ#komenjullieook? - LokaleSamenwerking#hoedan?! https://t.co/xFlbVSZep0
@CommunitySuppor: Congres Integrale psychiatrie, nu al interessant!#cip2017 https://t.co/RZyTkwQSco